1950–60 жылдары Батыс Пенсильванияда түн ішінде көшені кезіп жүретін «Жасыл адам», «Беті жоқ Чарли» туралы үрейлі әңгіме жиі айтылатын. Бірақ бұл қорқынышты мифтің ар жағында Рэймонд (Рэй) Робинсон есімді шынайы адам болған, деп хабарлайды kznews.kz.
Жергілікті фольклор оны электр компаниясының қызметкері, бірде тоқ соғып «қайта тірілген», бірде найзағай ұрып, қаңырап қалған үйге тығылып жүретін жұмбақ кейіпкер етіп көрсеткен. Кей нұсқада оның бетінде тесік бар, терісі жасыл болып жарқырайды, тіпті «ерекше қабілеті» де бар деп сипатталған. Уақыт өте келе бір адамның тағдыры қорқынышты ертегіге айналып, аңыз шындықтан алыстай берген.
Ал шындық мүлде басқаша еді. 1919 жылы сегіз жасар Рэй Бивер-Фоллс маңындағы Морадо көпіріне барып, құстың ұясын көргісі келеді. Сол жерде ол трамвай жолдарына қатысты электр желілеріне жақындап, өте қатты тоққа түседі. Аймақтағы желілерде 1200 және 22000 вольт кернеу болғаны айтылады, бұған дейін дәл сол маңда тағы бір бала қаза тапқан дерек те кездеседі.
Рэй тірі қалғанымен, ауыр зардап шекті: екі көзінен, мұрнынан, бір құлағының бір бөлігінен және бір қолынан айырылды. Ол Коппел қалашығында туыстарының қолында өмір сүрді, көпшілік арасына сирек шығатын болды. Көңілін жұбататын дүниесі де бар еді: бейсболды жақсы көріп, радио арқылы ойындарды қалт жібермей тыңдайтын. Сонымен қатар Брайль қарпін меңгеріп, оқуға талпынған.
Тіршілік қамы үшін Рэй қолынан келгенін жасады: жамылғыша, әмиян, белдік сияқты бұйымдарды құрастырып сатып, аздап табыс табатын. Отбасы оған гараж ішінде шағын бөлме жасап бергені де айтылады. Дегенмен күндізгі тіршілікте ол өзін бөтен сезінетін, жұрт көзіне түсуге қашқақтайтын. Ал түн — оның жалғыз еркіндігі сияқты болған.
Рэй көбіне түнде State Route 351 тасжолының адам аз жүретін тұсына шығып, ұзақ серуендейтін. Ақ таяғын сүйретіп, жолын сипалап жүреді, әрдайым жалғыз, әрдайым түнде. Дәл осы әдет жұрттың қиялын қозғап, «беті жоқ адам» туралы аңыздың тамыр жаюына жол ашты.
Бір мезеттен кейін адамдар арнайы жиналып, оны «көру» үшін жол бойына топ-топ болып келетін болған. Рэй кейде бой тасалап кетсе, кейде қысқа тіл қатып, үнсіз ғана жүре беретін. Кейбірі суретке түсуді өтініп, сыра не темекі ұсынып, «келісім» жасап алуға тырысқан. Бұл әрекеттердің өзі қоғамның қызығушылығы мен қатыгездігі араласқан оғаш күйін аңғартатындай.
Жұрттың бәрі бірдей мейірімді болмаған. Зерттеу жүргізген деректі фильм түсіруші Тиша Йорктың айтуынша, Рэйді ұрып-соғатындар, бөтелкеге зәр құйып беретіндер, көлікке отырғызып алып, иесіз жерге апарып тастап кететіндер де кездескен. Осындай оқиғалардан кейін Рэй ашық тұрған сусынды ішпейтін болған деседі. Көлік дыбысы жақындаса, тоқтап қалып, ішін үрей билеп, «енді не болады?» деп күткен сәттері көп болған.
Соған қарамастан, Рэй түнгі серуенінен бас тартпаған. Тіпті оны көлік қағып кеткен жағдайлар да бірнеше рет болғаны айтылады. Бір жағымсыз кездесуден кейін «өзімен бірге тапанша алып жүреді екен» деген қауесет тарағанымен, оның кек сақтап, қатайып кеткені туралы нақты дерек жоқ. Керісінше, оны көргендер «үнсіз, сабырлы» адам ретінде еске алады.
Рэймонд Робинсон 1985 жылы 74 жасында қарттар үйінде өмірден өтті. Ол Бивер округінде жерленген. Ал «Жасыл адам» туралы аңыз әлі күнге дейін айтылып жүр — бірақ сол аңыздың тасасында адамның жалғыздығы, қоғамның қатыгез қызығы мен бір тағдырдың ауыр ізі қалып қойды.