Қазақша өлең: Ерлан Ахмет (Бұйрық)

Тамырында бүлкілдеп тектілігі,
таңғы нұрға ынтызар өтті күні.
Қара пәле қайнатса қан қазанын,
қыза түсер бойында бектілігі.

Орда бұзар шағында – отызында,
төрт соқа із қалдырып атызында.
Кете барды асығып…
Жұрты қалды
егілумен Шығыста батысына.

Жүруші еді жанталас, арпалыста,
қуанатын балаша әр табысқа.
Сезбей қалды-ау жүрегі аңқылдаған,
тұратынын ажалдың қалтарыста.

Күрсінерім, білмеймін, жыларымды,
беу, Жаратқан, өшірдің шырағымды?!
Бұ дүниеде жүргенін көпсіндің-ау,
о дүниеде аяма жұмағыңды!