Бүгін, 15:39
Мектеп қабырғасы білімнің емес, білек пен сыпырғыштың майданына айналғандай. Атыраудағы мемлекеттік мектептердің бірінде еңбек ететін мұғалімнің «жүрекжарды» шағымы әлеуметтік желіні шарлап, қоғамның ескі жарасының аузын қайта тырнап алды, деп хабарлайды kznews.kz.
Мұғалімнің сөзіне сенсек, мектеп басшылығы оны сабақ берудің орнына жуу құралдарын өз қалтасынан сатып алуға және сынып бөлмелерін жөндеуден өткізуге жегіп қойған. Баланы оқытып, болашағын қалыптастыруы тиіс педагогтың бүгін де қолынан бор мен қалам емес, бояу жаққыш пен швабра түспей жүргені өкінішті-ақ. Жыл сайын бюджеттен миллиардтап қаржы бөлініп жатса да, мектептердегі «бор мен бояудың» жыры бітер емес.
Ресми деректерге сүйенсек, соңғы үш жылдың өзінде елімізде білім беру саласына бөлінетін қаржы көлемі триллиондармен есептеледі, тек 2025-2026 жылдары мектептерді ағымдағы жөндеуден өткізуге және материалдық-техникалық базасын жаңартуға жергілікті бюджеттерден жүздеген миллиард теңге қарастырылған. Ал сол қаржының қайда және қалай жұмсалып жатқаны су түбіндегі тас сияқты жұмбақ болып отыр. Мемлекет басшысы Қасым-Жомарт Тоқаевтың тікелей қолдауымен қабылданған «Педагог мәртебесі туралы» Қазақстан Республикасының Заңы ақ қағазға қара сиямен жазылған құрғақ уәде болып қалғандай көрінеді. Осы Заңның 6-бабының 1-тармағында педагогты өз кәсіптік міндеттерімен байланысты емес жұмыс түрлеріне тартуға, заңсыз тауарлар мен қызметтерді сатып алуға мәжбүрлеуге қатаң тыйым салынған. Тіпті, Қазақстан Республикасының «Әкімшілік құқық бұзушылық туралы» Кодексінің 409-бабында мұғалімді өз функциясына жатпайтын жұмыстарға жеккен мектеп басшыларына ірі көлемде айыппұл салу қарастырылған. Алайда, Атыраудағы бұл жағдай заңның солқылдақ, ал кейбір директорлардың заңды белден басып, өз дегенін істетуді әдетке айналдырғанын анық көрсетеді. Желі қолданушыларының ашу-заңы қайнап, «Мұғалімді құлша жұмсау қашан бітеді?», «Мектепке бөлінген ақша қайда кетіп жатыр, сыбайлас жемқорлықпен күрес агенттігі қайда қарап отыр?» деген сияқты мыңдаған ащы пікірлер қарша жауып жатыр. Оқу-ағарту министрлігі мен Білім саласындағы сапаны қамтамасыз ету комитеті жыл сайын рейдтер жүргізіп, «жағдай бақылауда» деп есеп бергенімен, жергілікті жердегі бармақ басты, көз қысты әрекеттер тыйылар емес. Сауалнама нәтижелеріне қарасақ, еліміздегі мұғалімдердің 30 пайызға жуығы әлі де болса мектептегі түрлі заңсыз ақша жинаулар мен жөндеу жұмыстарына жанама түрде тартылатынын жасырмайды. Бұл дегеніміз – білім саласындағы жүйелік дерттің тамыры тереңде екенін, заңның қағаз жүзінде қалып, іс жүзінде ақсап тұрғанын білдіреді. Мұғалімнің беделін түсіріп, оны оқу процесінен алыстату – елдің ертеңіне жасалған қиянатпен пара-пар. Басшылықтың өктемдігіне шыдай алмай дабыл қаққан педагогтың үні аяқсыз қалмай, бұл іске құзыретті органдар араласып, заңды белден басқандар тиісті жазасын алуы тиіс, әйтпесе сөз жүзіндегі реформалардан ештеңе өзгермейді.
