Қазақша өлең: Қадыр Мырза Әли (Көктем)

Жөнкіген көшпелі бұлт бір де тынбай
Ақырын төмендейді қонатындай.
Жеңіл бу жер бауырлап қозғалады,
Қыстың ұшып кететін қанатындай.

Күлімдеп шуақ қонып сан қырына,
Көңілді жатыр дала жаңғырыға.
Табиғат өз перзенті – жас көктемді
Алады шомылдырып жаңбырына.

Ауылдың шығып алып қыр бетіне,
Даланың көзің салшы келбетіне.
Сансыз құс алуан ырғақ, түрлі әуез
Сайрайды жаңа көктем құрметіне.

Құрағы сырын шертіп қоғасына,
Сұлулық бітер көлдің жағасына.
Жаз келіп, көктем жылжып жүре береді
Інідей орын берген ағасына.