Бес кісіге көңілінде жүрген сырды айтпа:

Біріншісі – ақыл тоқтатпаған кішкене балаға; 
Екіншісі – дұшпаныңа; 
Үшіншісі – қатыныңа; 
Төртіншісі – құлға; 
Бесінші – наданға; 
«Сыр айтса не болады? » десең: 
Балаға сырды айту – киімді суға салып, су болмасын дегенмен тең; 
Дұшпанға сырды айту – өзін өзі дарияға тастап, суға кетпеймін дегенмен бірдей; 
Қатынға сырды айту – ағашқа от қойып, жанбайды дегендей; 
Құлға сырды айту – таза етті итке тастап, ол жемесін дегендей; 
Наданға сыр айту – үйге от жағып, ыс болмасын деп ойлаумен тең; 
Сырды ата-анаға, ұстазға айтқан дұрыс.